the day after........

The day after...

Vreemd om aangekomen te zijn.
En ook weer niet: omdat ik nog lang niet uitgewandeld/pelgrimd ben.
Beetje onwerkelijk om dan je 'diploma' op te halen, met de afgelegde kilometers voor €3,-.. terwijl ik daar eigenlijk niks om geef. Kan 't altijd nog aan de Compostela genootschap schenken. 't Schijnt dat voor sommige beroepen het een pré is op je CV...of ik dat dan nodig heb??? Als kunstenaar??

Ondertussen krijg ik ook appjes van de anderen, die ik onderweg ontmoette, dat ze aangekomen zijn:
De doofstomme M. met haar grote hartelijkheid uit Italië. Haar collega en goede vriend nog niet.
En ook de Zwitserse jeugdgroep!
W. Zei het gisteren onderweg al: Santiago trekt. W. in ieder geval.
Ik had de grootste moeite met de laatste kilometers. Misschien wel omdat ik Santiago voorbij wilde lopen en dezelfde dag door naar Finistere?

Nu ik hier ben, in een superfijn pension, voor Santiago redelijke prijs, helaas geen ontbijt....
Wil ik eigenlijk eerst tot rust komen.
Mijn voeten geven dat ook aan. Ik kan de zonnegroet nog niet goed doen. En ik kan nog niet (goed) een trap aflopen zonder op elke tree de andere voet eerst bij te zetten.
En ik wil gaan tekenen.
En lekker eten. Ik heb nu een supersterk, strak gebruind lijffie. (&!eindelijk boller toetje!!?) Dat wel, maar ik moet weer niet heel veel dunner worden.

Tja.....
Spirituele reis:

Pratend met W. Onderweg en soms gebeurt het, een waardevol inzicht, in een bij-zin.
Waarom hij veganistisch is geworden. Ik vegetarisch en de laatste tijd ook veganistisch.
Allereerst omdat ons lijf dat steeds meer aangaf. En daarna uit respect. Voor het leven: het wereldvoedselprobleem zou ermee opgelost kunnen zijn; zelfs grotendeels het probleem van de verdeling.
Respect ook voor dieren.
Dat is eigenlijk het antwoord en de puzzelstukjes vallen weer op een andere plek, op hun plaats.
Het gaat om respect..!! Liefde...

En daar hadden W. en ik gisteren ook over ons geloof gesprekken over.
God is liefde in ieders hart, en W. gelooft niet dat het buiten de mensen is. Niet van buiten naar binnen maar van binnen naar buiten.
Trouwens idem de afwezigheid van liefde, respect, duivel zeg maar.

Mijn visie is ook de zijne: je hebt er een keuze in. Hoe je leeft, er naar handelt.
(Ondertussen betekent Jezus, en ook Jeruzalem veel voor W.)
Klinkt allemaal een beetje groots. Maar met/vanuit deze visie leven, het hieraan spiegelen, vooral als je het niet weet, maakt het wel iets gemakkelijker om te beslissen wat en hoe je doet.

En nog iets:
W. heeft ervaren dat Langzaam!!! Lopen sneller gaat!
Meer bewust.
(Ik liep veel sneller, naar wel meer last v mn voeten).
Langzaam als -meer -bewust-zijn.

En toen kwam ik doodgemoedereerd die enorme en onoverzichtelijke kathedraal binnenwandelen...werd ik ineens vastgepakt door: M. uit Italië. En daar waren ineens de tranen van ontroering... precies voordat er een mis ging beginnen !

Later trof ik nog:
De collega van M.
De jeugdgroep uit Zwitserland! Ook gisteren nog aangekomen!
de 5 Belgen uit Aalst e.o., vanmorgen aangekomen. Idem de Amerikaanse vader & zoon. Samen wat gedronken. Op een of andere manier kom je dichter bij elkaar, als pelgrim, vooral als je elkaar vaker tegenkomt.
En dus ook vele anderen gezien.
C. de Aussi niet en K. & de andere Amerikaanse ook niet...niet iedereen komt in Santiago aan, niet iedereen komt dezelfde dag(en) aan.
En eigenlijk gaat iedereen de morgen of overmorgen erna weer naar huis.
Ik niet.
Heb info opgehaald over lopen naar Finistere-muxia-Santiago.
Minimaal 7-8 dagen goed doorlopen.
Het boekje over de pelgrimstocht in Zuid-Portugal heb ik niet gevonden.
En ben naar de huiskamer van de Nederlandse Santiago gemeenschap geweest.

Voor de goede orde:
Na het bovenstaande rondje, wil ik eigenlijk nog het stuk Santarem-Coimbra lopen.
En nadat mijn jongste dochter op 4/8 weer terug gaat, wil ik die Zuid-Portugal pelgrimsroute lopen.
En zoals nú het plan is, om ergens de eerste week van september weer eens terug te vliegen. Op tijd voor de eerste les van de AkA.
Maar goed, ik ben in 26 dagen aangekomen in Santiago. Veel eerder dan ik had verwacht.
Dus géén idee, behalve dan die eerste 4 dagen in Augustus.

Na al die belevenissen en ontmoetingen ben ik
vanavond met W. na 'n rondje restaurants (Indiaas die er veel te vlezig, shoarma, uitzag).
Restaurant malak,
waar we gisteren gegeten hadden en waar ik achter kwam dat èchte falafel gefrituurd wordt, maar een goed restaurant was, bleek woensdag gesloten..
Hij verwees ons naar
Restaurant a tulla, wat al 22 jaar vegetarisch & veganistisch kookt. Dat was erg lekker, maar na het eten hadden we allebei een veel te opgeblazen vol gevoel.
W. was erg moe, maakt zich zorgen over de busstaking en vond mijn idee om dan gewoon 11-13 km naar het vliegveld te lopen niet zo'n goed idee...
Hij somberde en mopperde, en ik trok het me (teveel) aan..en dat heb ik ook wel eerder bij hem gevoeld..iets zwaars..
En...hé dat herken ik van mezelf soms wel. 't Is zíjn aap, niet de mijne. Ik hoef 't niet op te lossen. Een somber of zorgelijk gevoel is net zo OK als een ander gevoel. Maar ik laat het me wèl beïnvloeden.
Maar ook: we hadden een gelijk gevoel bij een restaurant, of het goed voelde, we er wilden eten. Dat maakt het zoeken naar en eten bij een restaurant wel gemakkelijker.

Zo'n aankomst, kerkdienst, knuffelen van t beeld van Santiago, weerzien van iedereen, maakt me op een of andere manier nog gevoeliger, kwetsbaarder.
Tijd om toch weer gauw door te lopen, weer meer bij mezelf te komen.