3,8

Finisterra- maar nog niet het eindpunt.....

Er waren in Muxia 5 anderen in de slaapzaal van 9.
Viel mee. Hoe kan 't dan toch dat ik er last van heb? Ik slaap, er komen mensen binnen, (na 22.00 uur en dan hoort het stil te zijn), lawaai maken, praten, licht volop aan. Ik vraag of ze elders willen gaan praten. OK. Komen nóg later binnen, lichten weer aan, plus met mobieltjes (dan is xtra licht niet eens nodig).
En ' s morgens zie ik dat mijn restje groentenlinzensoep & sla voor m'n ontbijt uit het pannetje is gehaald, op 'n bord. Hoezo...niet genoeg pannetjes??... & in de koelkast stond IN dát pannetje eten van iemand anders!!! Als je dan vindt dat er geen eten in 'n pannetje bewaard moet worden, doe dat dan ook zelf niet, zou ik zeggen...

6:30 lopen, bewolkt, geen echte zonsopgang, wel mooie foto's.
En natúurlijk weer verkeerd gelopen. Ik twijfelde nog....
Dan maar paadjes wat meer binnendoor. Op maps.me stonden die paadjes......
Hoe oud is maps.me????
Het was een prachtige route, dat wel, zonder bordjes taxi en ook geen andere pelgrims...
Maar ik voel t nu nog steeds aan m'n benen.... & zal nog wel even duren, ik loop in korte broek...zie foto. Mijn pad - van liefdes & loslaten - gaat door varens, bramenstruiken en doornenstruiken....
En vervolgens na bijna 2 uur lopen, is het 30 km naar Finistere i.p.v. 29.....oeps...
Ik zat al te twijfelen of ik dit stuk in tweëen zou knippen...
Weinig overnachtingsmogelijkheden onderweg en evenzo weinig café's.
In Lires, ca halverwege, zou er een herberg zijn. Ik kwam langs een superleuk uitziend pension, mocht er naar de wc, en een stempel, maar niks drinken kopen, (ze wilden geen problemen met de herberg annex bar)....& slapen kost er €35,-. Veeeel te ver boven mijn budget.
& 't was nog vroeg, nog energie, rústig doorlopen...(vooral lángzaam! Zei W.)

En ondertussen: vanmorgen: van de zee komen bij mij de tranen...niet zo handig, de zee heeft al genoeg zout water. Voel me verdrietig en in mezelf gekeerd.
Geen wonder dat ik de laatste tijd zo graag alleen ben.

Na Lires kwamen nog meer tranen....
En voelde ik ook het antwoord, wat W. me voorspelde (of....zodat ik mezelf een tijdstip kon stellen?)
Wat ik vervolgens meteen met mijn hoofd probeerde te verwoorden in 'n mail/app.
Maar onderweg ...eerst terug naar het voelen...

Ik ben erg kwetsbaar in liefde. Als ik me er onzeker over voel, wil ik de bevestiging.
Dan durf ik niet goed te voelen wat er (niet) is,
en ga ik de 'lege' ruimte opvullen. Ook Letterlijk. En dat wil ik niet. Niet meer.
......
Durven Loslaten wat er niet is, wat voorbij is.
......
Waar ik - met het afscheid - blij mee ben, is dit bewuste lopen. Dat wat ik voelde toen ik 11 mei wakker werd, toen ik besloot om te gaan.
De kracht weer in mezelf te voelen. .....
Te tekenen vanuit kracht. Niet alleen vanuit verdriet, met het gevaar daar (weer) in 'weg' te zakken.
En nu, nog 3,8 km tot het einde van de wereld, de dodemans kust:
Dat wat er niet aan liefde is, er dus niet is.
En nu: i.p.v. me dan op de ander te richten, Nu dus het daarbij 'naar binnen gaan'.
Voelen wat er bij míj, in mijn diepste binnenste, dan gebeurt.
(Ook letterlijk dus, met deze kamer -zie later)
Kwetsbaar en sterk.
Lopend voel ik mijzelf. Mijn lijf, voelt goed. Iets dunner dan toen ik vertrok, veel gespierder, strak in m'n vel, sterk. Ik kwam gisteren een rotswand opgeklommen wat een jong meisje van begin 20 niet zonder hulp van haar vriendje lukte. Ik heb geen spierpijn in m'n billen meer van de heuvels, maar meer spieren.
In mijn kwetsbaarheid voel ik me sterker.
En niet alleen mijn lijf.
Het 'er mogen zijn'.
En te tekenen zónder ook dáaár bevestiging in nodig te hebben.

In een pauze: uit het 'niets' was daar een plek met drinken, fruit en biskwietjes! En ontmoette ik er een Duits echtpaar. M&N.
N. kwam meteen met desinfectans aanzetten toen hij m'n kapotte benen zag. Ze kennen elkaar 40 jaar. Zo te zien houden ze veel van elkaar. Ze gaan naar Muxia, waar ze 30 jaar geleden, op 15-8 bij volle maan hun zoon hebben verwekt, bewust. De eerste keer meteen raak.
-ik ben vergeten te vragen wat hun 'geheim' is-

Ondertussen kwam ik aan in Finisterra, nog 3,8 km naar de kaap. Mijn voeten willen dat vandaag niet meer. Onderweg voelde ik dat ik echt alleen in 'n kamer wilde slapen. Liefst betaalbaar. Ik voelde me te verdrietig, te kwetsbaar. En hoe ik het voor elkaar kreeg, weet ik niet. Maar ik vond 'n plek, kleine kamer alleen. Geen ramen. Eigenlijk precies zoals ik me voel. Er is wel geluid van anderen op de gang en in de badkamer, maar er zit 'n muur tussen.

Na een paar uur naar beneden, voelt E. uit Zwitserland mij(n verdriet) aan en neemt me mee naar een hippie-bar, een plek waar iedereen gewoon zichzelf kan zijn: zoiets als Guerrilla kitchen. 'n plek die ik op weg naar m'n herberg al even binnenliep & goed voelde.
Verrukkelijke soep!
Salade. quiche. Ze koken ook veganistisch!
M'n buikje weer vol.

Dit voelt wel als 'n oord waar ik wat langer zou kunnen rondhangen.